Nie znaleziono szukanej frazy! Poniżej znajduje się fraza najbardziej przypominająca szukaną.
Czapla siwa
Czapla siwaCzapla siwa (Ardea cinerea) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny
czaplowate
(Ardeidae) czaplowatych, podrodziny
czapli
(Ardeinae). Zasiedla
Europę
,
Azję
i
Afrykę
. W
Polsce
średnio liczny ptak osiadły. MorfologiaWymiary: Długość ciała wynosi od 85[3]-100 cm, rozpiętość skrzydeł 155-175 cm, a masa ciała 1-2,3 kg[4]. Długość ogona to 16-18,5 cm[5], dzioba 111-125 mm[6]. Wygląd zewnętrzny: Ubarwieniem czapla siwa przypomina
żurawia
, ale jest od niego mniejsza i ma inną sylwetkę. Nie występuje dymorfizm płciowy. Głowa biała, z czarnymi bokami ciemienia i ozdobnymi piórami na
potylicy
. Skrzydła, wierzch ciała i ogon szare. Końce skrzydeł zaokrąglone[7]. Długa[8] szyja biaława, z rzędami czarnymi kreskami układającymi się w pionowe linie. Dziób żółty. W sezonie lęgowym na grzbiecie jasne, wydłużone barkówki. Na nasadzie skrzydeł czarna plama, a po bokach ciała czarny pasek. Nogi długie[9], żółtawo-brązowe. Młode osobniki mają ciemniejsze dziób i nogi, są całe bardziej szare i mają ciemny wierzch głowy[10]. Sposób ułożenia szyi przez czaplę siwą może wydawać się nienaturalny. Może ona jednak bez trudu bardzo mocno wyginać szyję, dzięki specjalnej budowie
kręgów szyjnych
. W dwóch miejscach na szyi występuje także coś w rodzaju stawów[11]. Czaple siwe mają jednak problemy z wyginaniem szyi na boki i nie byłaby w stanie sięgnąć dziobem do
gruczołu kuprowego
. Posiada ona pióra pudrowe, z których łuszczą się rogowe łuseczki i rozprowadzone po innych piórach chronią je przed wilgocią. Najwięcej piór pudrowych znajduje się na bokach ciała i na piersi, ponieważ czapla może tam łatwo sięgnąć zarówno dziobem, jak i łapami[12]. Czaszka: Czaszka czapli siwej mierzy od 168-185 mm, dziób stanowi 66-67% długości czaszki[13]. Pierzenie: Dorosłe pierzą się od czerwca do listopada, młode od września od lutego[14]. Występowanie ŚrodowiskoŚrodowiskiem życia tego gatunku są płytkie wody przy
jeziorach
,
rzekach
i estuariach, trzcinowiska, namorzyny[15] oraz pola ryżowe[16]. Gniazduje zazwyczaj w pobliżu wód słodkich, na wybrzeżach pojawia się tylko zimą[17]. Zasięg występowania- W
Polsce
ptaki na zachodzie kraju osiadłe, ich liczbę ocenia się na 9 000 - 10 000, a czaplińców na ok. 250. Częściej widywane są w pasie polskich jezior - Pojezierze Mazurskie, Pomorskie, Gnieźnieńskie, czyli na północy i zachodzie. Nie ma ich w górach. Największa kolonia tych czapli znajduje się koło Szczecina w rezerwacie Kurowskie Błota, gdzie przebywa ok. 950 par, przy czym liczebność ta co roku się zmienia na co wpływ ma wymiana gniazd, różna zasobność w pokarm i zmienna liczba osobników osiedlających się po powrocie z zimowisk. Podczas łagodnych zim więcej osobników pozostaje w kraju (podobnie jak inne populacje europejskie), nad dużymi, niezamarzającymi zbiornikami wodnymi. Przeloty w marcu-kwietniu i sierpniu-wrześniu.
PożywieniePożywienie bardzo urozmaicone, są to głównie
ryby
, poza tym drobne
ssaki
i małe
ptaki
[18], żaby, ślimaki[19], skorupiaki i węże[20]. Potrafi także w locie łapać owady. Zimą na polach szuka
myszy
,
szczury
oraz
dżdżownice
[21]. Dziennie czapla siwa zjada od 300 do 500 g pokarmu[22]. Zjadane przez nią ryby mają długość 10-25 cm, ale gdy chce, potrafi złapać nawet półkilogramowego karpia. Nie potrafi go jednak połknąć[23]. W trakcie polowania czapla siwa brodzi w wodzie majestatycznie i powoli, aby nie płoszyć ryb. Stoi także na jednej nodze, cierpliwie wypatrując ryb, a gdy jakaś wypłynie na mieliznę, szybkim wyrzutem dzioba chwyta ją i połyka[24]. Wypluwki
Wypluwki
czapli siwej są mocno sprasowane, mają długość 45-85 mm i szerokość 25-40 mm. Kształt zmienny. Zdobycz połyka w całości albo rozczłonkowaną na duże kawałki. Ryby stanowią podstawę pożywienia, ale zazwyczaj wypluwka zawiera tylko resztki ssaków, czasami ptaków. Składa się głównie z sierści i piór, czasami występują drobne fragmenty kości lub twarde części bezkręgowców. Wypluwki czapli siwej znajduje się pod czatowniami, czasami pod gniazdami[25]. Tryb życia i zachowaniePtak dzienny[26], ale najbardziej aktywna jest o świcie i o zmierzchu. Jest ostrożnym ptakiem. Zazwyczaj widywany pojedynczy osobnik albo kilka ustawionych w linii wzdłuż brzegu, gdy wypatrują zdobyczy. W trakcie polowania długo pozostaje w bezruchu, nawet kilka godzin[27]. Lot jest ociężały i powolny, ale ptak ten potrafi nagle zwinnie zanurkować na gniazdo albo żerowisko[28]. W trakcie lotu szyja wciągnięta, przybiera esowaty kształt[29], skrzydła łukowato wygięte[30]. Broniąca się czapla bardzo szybko i celnie atakuje oczy wroga[31]. GłosW locie odzywa się donośnym "frank", przy gnieździe skrzeczy i skomle[32]. Młode w gnieździe kwiczą podobnie do prosiąt[33]. Rozród Okres godowyGniazdo: Gniazduje kolonijnie, gniazdo umieszczone jest na drzewie[34], czasami, gdy brakuje odpowiednich drzew[35], w trzcinowiskach. Kolonia lęgowa czapli to czapliniec[36]. Największe polskie kolonie liczą po kilkaset gniazd, najmniejsze – kilka. Największy polski czapliniec znajduje się w rezerwacie Kurowskie Błota (k.
Szczecina
) i liczy 900-990 czynnych gniazd (co roku ta liczba się zmienia)[37]. Gniazdo zbudowane jest z składają się z patyków i gałęzi, wyściółkę stanowią liście i trawa, budują je oba ptaki[38]. Czaple siwe często zabierają materiał na gniazdo innym parom[39]. Gniazdo może być wykorzystywane przez kilka lat[40]. Okres lęgowyJaja: Jaja składane są w liczbie 1-6 (wyjątkowo do 10) w odstępach dwudniowych, czasami co 3-4 dni[41]. Mają błękitną barwę[42], wymiary 57-61x41-43 mm[43]. Wysiadywanie: Wysiadują oboje rodzice, przez 26-26 dni, ale czasami trochę dłużej. Czaple siwe wyprowadzają jeden lęg w roku, przystępują do niego pod koniec marca[44]. Czasami jednak wyprowadzają 2 lęgi[45]. Pisklęta: Wykluwają się niedołężne, pokryte srebrzystym puchem. Karmione są rybkami[46]. Pisklęta są ogrzewane nawet 3 tygodnie po wykluciu się, a późniejszym okresie rodzice często zaglądają do gniazda, aby pilnować młodych. Pisklęta zachęcają rodzica do nakarmienia, szarpiąc go za dziób. Pokarm zostaje zwrócony na dno gniazda[47]. Oboje rodzice opiekują się młodymi. Pozostają one w gnieździe przez około 2 miesiące[48]. Młode potrafią latać po 6-8 tygodniach, ale przez pewien czas wracają jeszcze do gniazda. Po całkowitym usamodzielnieniu rozpraszają się po całym kraju[49]. Mogą się rozmnażać już po 2 latach[50]. Najdłużej żyjąca czapla siwa, której wiek oznaczył człowiek miała 25 lat[51]. Status, zagrożenia i ochronaCzapla siwa klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern)[2]. W skali globalnej nie jest zagrożona. Dawniej, zwłaszcza w
Europie
była dotkliwie prześladowana. Obecnie nie zagrożona i szeroko rozprzestrzeniona[52]. Ardea cinerea jest objęta
ochroną gatunkową
częściową, z wyłączeniem stawów rybackich uznanych za obręby hodowlane (gdzie może być zabijana bez specjalnych pozwoleń). Jednakże od wejścia w życie nowelizacji ustawy o ochronie przyrody (15 listopada 2008 r.) ten wyjątek jest sprzeczny ze zmienionym art. 52 tejże ustawy i w opinii prawników, może nie mieć dłużej zastosowania [53]. W niektórych miejscach w
Polsce
liczebność populacji spada przez niszczenie kolonii lęgowych[54]. Śmiertelność piskląt bywa ogromna zwłaszcza wtedy, gdy ludzie lub drapieżne ptaki (np.
bielik
) niepokoją kolonie lęgowe. Pisklę wypadnięte z gniazda nie ma szans na przeżycie. W większości kolonii podłoże jest nie tylko oblepione kałem, ale także usłane resztkami piskląt zjedzonych przez drapieżniki. Wiele młodych czapli ginie w czasie zim, nieustannie krążąc wzdłuż rzek, szukając pokarmu[55]. TropyTrop:
Trop
czapli siwej jest asymetryczny, od dużego do niezwykle dużego. Zwykle widoczne są wszystkie
palce
. Środkowy palec ma długość ponad 75 mm, często przekracza 80 mm. Tylny palec (kciuk) mierzy ponad 50 mm. Pojedynczy trop mierzy 130-170 mm, czasami więcej, szerokość 80-90 mm. Palce II i IV wyraźnie zwrócone w przód. Często pomiędzy palcami III i IV występuje mała, proksymalna błona.
Śródstopie
stosunkowo małe. Pazury małe i tępe[56]. Ciąg tropów: Gdy czapla siwa chodzi, tropy układają się w lini prostej i wobec linii środkowej nie tworzą rozkroku. Długość kroku wynosi 500-600 mm, a gdy czapla porusza się bardzo szybko, może przekraczać 1000 mm (rzadko się to zdarza)[57]. Przypisy- ↑
Ardea cinerea
w: Integrated Taxonomic Information System (
ang.
)
- ↑ 2,0 2,1
Ardea cinerea
. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (
ang.
)
- ↑ Kruszewicz 2005, s. 37
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Brown et al. 2006, s. 300
- ↑ Graszka-Petrykowski 2005, s. 136
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Graszka-Petrykowski 2005, s. 136
- ↑ Graszka-Petrykowski 2005, s. 137
- ↑ Brown et al. 2006, s. 300
- ↑ Brown et al. 2006, s. 254
- ↑ Burni et al. 2009, s. 166
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Burni et al. 2009, s. 93
- ↑ Bruce et al. 2005, s. 235
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Burni et al. 2009, s. 166
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Kruszewicz 2005, s. 37
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Brown et al. 2006, s. 132
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Burni et al. 2009, s. 166
- ↑ Kruszewicz 2005, s. 37
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Kruszewicz 2005, s. 37
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Sterry et al. 2007, s. 46
- ↑ Burni et al. 2009, s. 166
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Tomasz Cofta:
Czapla siwa (Ardea cinerea)
(
pol.
). Ptaki.polska.pl. [dostęp 2010-08-31].
- ↑ Adam Wajrak:
Czapla siwa (Ardea cinerea)
(
pol.
). Supermozg.gazeta.pl. [dostęp 2010-08-31].
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Graszka-Petrykowski 2005, s. 136
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ James A. Kushlan, James A. Hancock: Herons. Nowy Jork: Oxford Universitety Press, 2005, s. 77.
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Bruce et al. 2005, s. 235
- ↑ Turyn 1991, s. 33
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Piotr Adamiok:
Prawda o krukach
. [dostęp 2010-09-12].
- ↑ Chandler et al. Hume, s. 81
- ↑ W.RADECKI. 2009. Obręb hodowlany w obszarze NATURA 2000. Komunikaty Rybackie 2/2009:34-36
- ↑ Radziszewski 2010, s. 32
- ↑ Kruszewicz 2005, s. 37
- ↑ Brown et al. 2006, s. 83
- ↑ Brown et al. 2006, s. 83
Bibliografia- David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. .
- Jenni Bruce, Caren McGhee, Luba Vangelova, Richard Vogt: Encyklopedia zwierząt świata, tom 3: Ptaki (dodatek do "Gazety Wyborczej"). T. 3. 2005. .
- Michał Radziszewski: Polska. Ptaki. Encyklopedia ilustrowana. Olsztyn: Carta Blanca, 2010. .
- Andrzej Kruszewicz: Ptaki Polski. T. 1. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2005. .
- Ewa Turyn: Nasze ptaki. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1991. .
- David Chandler, Dominic Couzens, Euan Dunn, Jonathan Elphick, Rob Hume: Fakty o zwierzętach świata. Ptaki. Derek Niemann, Tony Whitehead, John Woodward. Warszawa: Multico, 2008, seria: Fakty o zwierzętach Świata. .
- Roy Brown, John Ferguson, Michael Lawrence, David Lees: Tropy i ślady ptaków. Warszawa: Muza SA, 2006. .
- Dariusz Graszka-Petrykowski: Ptaki: profesjonalny przewodnik dla początkujących obserwatorów. Warszawa: Klub dla Ciebie, 2005. .
- Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy. Przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007. .
Inne hasła zawierające informacje o "Czapla siwa":
Mazurski Park Krajobrazowy
cyaneus)
sowa uralska
(Strix uralensis)
kormoran
(Phalacrocorax carbo sinensis)
łabędź niemy
(Cygnus olor)
tracz nurogęś
(Mergus merganser)
Czapla siwa
(Ardea cinerea)
rybitwa czarna
(Chlidonias nigier)
bąk
(Botaurus stellaris)
czajka
(Vanellus vanellus)
dzięcioł czarny
...
Pojezierze Mazurskie
...
Siwa (oaza)
...
Kenia
...
Wróblowe
...
Czapla siwa
Czapla siwa
Volendam
,
Holandia
Systematyka
Domena
eukarionty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
ptaki
Podgromada
Neornithes
Nadrząd
neognatyczne
Rząd
pełnopłetwe
Rodzina
czaplowate
Podrodzina
czaple
Rodzaj
Ardea
Gatunek
Czapla siwa
Nazwa systematyczna
Ardea cinerea
Linnaeus
,
1758
Kategoria zagrożenia (
CzKGZ
)
najmniejszej troski
Zasięg występowania
Zasięg występowania
: Lęgi Osiadły Zimuje ...
Wrona
...
Wyrocznia
...
Ptaki
Podicipediformesflaming chilijski (Phoenicopterus chilensis) z rzędu Phoenicopteriformes
flaming chilijski
(Phoenicopterus chilensis) z rzędu PhoenicopteriformesCzapla siwa (Ardea cinerea) z rzędu Ciconiiformes
Czapla siwa
(Ardea cinerea) z rzędu ...
Tatry Zachodnie
...
Inne lekcje zawierające informacje o "Czapla siwa":
Bajka też prawdę Ci powie (plansza 6)
...
Bajka też prawdę Ci powie (plansza 19)
...
212. Fauna Polski (plansza 8)
...
|